Hemelvaartsochtend worden in het Drachtster Bos de laatste instructies meegegeven. Een balletje trappen met zijn allen.
Jullie voorbeschouwer denkt er voor zaterdag heel anders over. Dit wordt een bewijs van de kracht & kwaliteit van “onze” boys. Een koel collectief dat laat zien wat ze kunnen. Veel & winnen. Meer dan winnen. Bewijzen dat druk prettig is. Dat ze prima kunnen voetballen.
Het adagium dat “eerst duels winnen” het belangrijkste is tijdens de wedstrijd terzijde schuiven. Het is een gegeven. Die duels zijn er om lekker in de wedstrijd te komen. De spieren laten rollen. De tegenstander blokken op het moment die je zelf kiest. Gepaste arrogantie is gewenst.
Het gevolg. De tegenstander vraagt zich af wat er in hemelsnaam met ze gebeurt. Al hun snode plannetjes vallen in duigen. Ze voelen zich eenvoudige, goedbedoelende krabbelaars. Een IKEA-kastje-naar-de-muur ontwaakt in hun brein.
Kansen worden benut. Is het een pass van een medespeler? Dank je wel. Ik prik hem binnen. Een foutje van de tegenstander: Idem dito. Vrije trap rond de 16? Heerlijk. En dat is drie.
Zo’n zaterdagmiddag op vijandelijk terrein. Onaantastbaar. De tegenstander, sorry geen sorry, de Merseybeat gevend.
Kom je langs om dit mee te maken? Je aanwezigheid en vocale aanmoedigingen zijn welkom.