Na 50 minuten vond er een publiekswissel plaats bij Velo. Aanvoerder Jens Zijlstra zette hiermee voorlopig een eind aan zijn carrière bij 'zijn' Velocitas 1897. Hoe groot deze aderlating is zal blijken deze zaterdag. En onze Boys dan? Die staan er goed op, al is een hele wedstrijd op de toppen van hun kunnen spelen nog lastig.
Wordt het een doelpuntrijk potje? Dat is natuurlijk helemaal fijn. Het Cruijffiaanse adagium: "Als je één goal meer maakt dan de ander, dan win je." Dit is Cruijffs vermogen om de essentie van het voetbalspel te duiden en te presenteren op een manier die vooral logisch en onvergetelijk is.
Het is logisch dat jullie voorbeschouwer en verslaggever aanwezig is. De losse opmerkingen zijn feestelijk langs de lijn. “Pas op wat je zegt, hij schrijft alles op.” Het geeft extra vreugde aan deze vrijwillige taak. Het is zelfs een excuus om de zaterdag in het teken te laten staan van: “mijn club.”
Drachtster Boys is de tweede woonkamer in het leven. Meer dan dat eigenlijk. Het is 1973. Ons gezin is thuisgekomen na kerkbezoek. In de auto zonder vast plan. We rijden rond in Drachten. Mijn vader Henk, moeder Maaike en broer Fred. We mogen kiezen. “Gaan we naar Mark & Klaske? (Mark was linksback in het eerste) of naar “Ab en Annie?’ (Ab Verwoert, destijds leider van het eerste, werd later voorzitter van onze club) Of naar Ekie? (De legendarische keeper van Drachtster Boys in de 20ste eeuw.)
Zondagmiddagen die onvergetelijk zijn. Zo leerden we hoe vriendschappen werken.Dat is de ook connectie met ons eerste. Het gaat ver terug en bestaat nog steeds. Het telefoontje van vorige week van mijn vader Henk naar Ekie stemt me nostalgisch. Heeft hij hem beterschap gewenst? Misschien niet letterlijk. Dat is onbelangrijk. Ze waren zeventien(!) jaar ploeggenoten in ons eerste elftal. Vanuit jullie voorbeschouwer: “Ekie, beterschap!”