Rectificatie. Het is altijd jammer als een goed verhaal wordt ondermijnt door video opname’s. Zo ook afgelopen zaterdag. Dat wonderschone doelpunt van Jorn. Achter het standbeen, een hakje. De 2-0 tegen be Quick. Na bestudering van de video beelden (zo jammer, er moet toch wat te fantaseren overblijven) blijkt dat onze spits wel degelijk heel even naar achteren koekeloerde om te controleren of het een doelpunt werd. Excuses voor deze foute inschatting van jullie verslaggever.
De zondag na de wedstrijd is een mengelmoes van gevoelens. In de ochtend voelen we ons al een soort van verzetshelden. De film “Mr. Nobody Against Putin” draait in de bios. We zijn slechts heel even verzetshelden in ons hoofd, want de Russen zijn nog niet eens binnengevallen. En hier mogen we deze film wél zien. Pavel Talankin zijn verzet tegen de indoctrinatie van Putin op Russische scholen is soms vertederend en dan weer hartverscheurend.
In de middag een paar knotsgekke Eredivisie wedstrijden. Als klap op de vuurpijl de finale om de Africa Cup. Die penalty. De mislukte Panenka pennel van de Marokaan Brahim Díaz.
Ziggo verslaggever Wytse van der Goot schreeuwt het uit: “Ooooohhhhh Neeeee! Nee nee nee nee!! Nee nee, niet nu. Niet zo. Wat wat, wat gebeurt hier? Ach ach ach, dit verzin je niet. Dit, dit gebeurt niet echt maar het is waar. Alles voor niks.”
Laten we voorop stellen dat het de slechtste poging aller tijden is tot een succesvolle Panenka. Echter, het is natuurlijk wel HET moment om te doen. Al die laffe pogingen tijdens nikszeggende competitie of europese wedstrijden. Een Panenka is pas een Panenka in een grote finale. Dus Brahim kent zijn klassiekers. De uitvoering laat wellicht wat te wensen over.
Senegal gaat er uiteindelijk met de buit vandoor en dat doet me goed. Er is één man die ik dit speciaal gun. Sadio Mané. Hij werpt zich op als grote chef van het Senegalese team. Hij haalt ze persoonlijk uit de kleedkamer. Ook al is Senegal het hartgrondig oneens met de aan Marokko gegeven penalty in de laatste seconde. De boodschap simpel: ‘Voetballen, geen laf getrut of weglopen.”
Het doet me denken aan die ochtend op Anfield Liverpool, juli 2022. Het bezoekje aan de FC Liverpool kleedkamer. Ik ga op Virgils stoel zitten. De Anfield medewerkster komt naast me zitten en praat graag over Mané. Ze huilde kort geleden om het feit dat hij naar Bayern is vertrokken. Niet alleen omdat hij een geweldige speler is, vooral om zijn persoonlijkheid. Hij verlaat Liverpool om meer geld te verdienen. Het grootste deel ervan gaat naar Senegal; familie, vrienden en veel andere goede doelen en projecten. Hij is geen geldwolf voor eigen gewin. Zoals hij gister zei: “Ik hoef niet de mooiste auto te hebben, ik geef liever iets weg van wat het leven mij heeft geboden.”
Wat heeft die film te maken met de Afrika Cup en Mané? Alles. De hoofdpersoon uit “Mr. Nobody Against Putin” Pavel Talankin houd meer van Rusland dan Putin en zijn vazallen. Mané houd meer van voetbal dan Infantino en zijn meelopers. En hij houd meer van zijn familie en zijn land dan van geld.
Zaterdag staan we weer langs de lijn. Met frisse hoop voor deze maffe wereld. Met dank aan Pavel en Mané.