‘De Luizenmoeder met de geur van gras, koffie en voetbalsokken.’ Op die manier werd de komst van de Netflix-serie ‘Voetbalouders’ zo ongeveer aangekondigd. Op zich logisch, met ‘Juf Ank’ Ilse Warringa als regisseur en hoofdrolspeelster en meerdere acteurs uit moderne klassieker ‘De Luizenmoeder’. Inmiddels staat de zesdelige serie ‘Voetbalouders’, dat de lotgevallen van MJD’11 JO13-3, maar vooral hun fanatieke ouders volgt, al sinds de lancering op 16 mei op Netflix bovenaan in de meestbekeken series van Nederland.
De verwachtingen waren vooraf ook best hoog. De KNVB adverteerde al wekenlang op een van de populairste apps van Nederland -zeker in het weekend- ‘voetbal.nl’, talkshows besteedden er uitgebreid aandacht aan en niet te vergeten: langs de voetbalvelden gonsde het al weken: ‘heb je het gezien op Netflix? Er komt een serie over ons.’ Er zijn honderduizenden, misschien wel miljoenen voetbalouders in Nederland. Dus ja, dan herkennen mensen zich er vast wel in. En ik? Als jeugdscheidsrechter, elke zaterdagochtend weer binnen de lijnen om corners te geven, veters te strikken en ouders vermanend toe te spreken, natuurlijk keek ik er ook naar uit.
Eenmaal bij de eerste afleveringen vroeg ik me af waarom het niet een onsje minder had gekund. Het leek wel of de schrijvers ChatGPT hadden gevraagd om zoveel mogelijk archetypes rondom het jeugdvoetbal een plaats te geven in de jeugdserie. De overenthousiaste teamleidster, de overspannen coach, de drammerige voetbalvader, de gemankeerde oud-voetballer, de ‘curlingmoeder’, de moeders die letterlijk en figuurlijk de ‘harde kern’ vormen… het was me wat te veel, te karikaturaal allemaal. En dan wordt de kijker ook nog eens geïntroduceerd in het verhaal door nieuwkomer Lilian en haar zoon Levi, die hun weg moeten zien te vinden in een nieuw team. Een déja vu, want die truc werd ook al toegepast in ‘De Luizenmoeder’.
Constant riep ik de eerste afleveringen uit ‘dit is echt karikaturaal! Dit is zo over the top! Leidster Marenka is zo’n deug-positivo, niemand verwacht zoveel van zijn zoon als de vader van Zeger (die zijn contributie niet eens betaalt), de moeder van Held die constant over al zijn allergieën en darmprobleempjes begint… nee, leuk voor een serie, logisch dat daar alles uitvergroot moet worden, leuke tv, maar dit heeft niets met jeugdvoetbal op zaterdag te maken.
Pas rond aflevering 4, waar de weerzin bij de ouders tegen Marenka’s zoon Vito écht duidelijk werd, begon bij mij het kwartje te vallen en realiseerde ik mij dat je aan de spelertjes in de serie (geweldig gespeeld door de jonge acteurs trouwens) kunt zien dat de serie realistischer is dan ik in eerste instantie dacht. Het type Vito, zo’n lekkere dromer van wie ouders al snel zouden zeggen dat hij ‘in het spectrum zit’: ik vind het altijd heerlijk om als scheids zo’n joch of meid in het veld te hebben. Held met zijn overbezorgde moeder die hem continu in verlegenheid brengt. Ziet ze nou niet in dat ze hem even alleen met zijn voetbalvrienden moet laten? Levi, leuk joch, verrassende vriendschap met Vito, maar de ouders vinden hem alleen tof omdat hij zo goed kan voetballen… terwijl zijn eigen vader hem niet ziet staan, laat staan voetballen.
Mijn eigen kinderen zijn de leeftijd van de voetballers in ‘Voetbalouders’ allang voorbij. En nu hoor en zie ik als scheids andere ouders soms hysterisch reageren langs de lijn. Een tijdje geleden kon ik daar weer smakelijk over vertellen thuis, waarop mijn zoon reageerde: ‘hoe was je zelf dan? Als ik geen doelpunt maakte, vond je het wel belangrijk om over het veld te roepen dat de aanval bij mij begon. Alsof ik dat zelf niet wist.’ Dat klopt. Net zoals ik ooit ook hele websites van de teams van mijn kinderen maakte, waar ik zelfs samenvattingen van wedstrijden op plaatste die ik insprak alsof ik Frank Snoeks zelf was. Hoe meer ik erover nadenk: Ilse Warringa had een personage op mij kunnen baseren.
Dat laatste geldt trouwens voor vele, vele anderen langs de lijn. Laten we er komende zaterdagochtend toch maar weer van genieten. Maar ga ook vooral ‘Voetbalouders’ kijken. Want karikaturaal? Ja. Maar een lachspiegel is ook een spiegel.
Conrad Berghoef (54) is jeugdscheidsrechter bij Drachtster Boys
Foto: Netflix