In de Stiens-kantine scharrelt de mascotte “Stippie” rond. We horen een kleine mannetje van een jaar of zeven iets later met blozende wangetjes tegen zijn vader aan pruttelen. “Ik mocht met Stippie overspelen!”
De wedstrijd. De Boys laten al vrij snel bekende aanvalspatronen zien. Ietwat behoedzaam en met net de juiste overtuiging. Stiens weet hier en daar vervaarlijk te counteren. Het belooft een pittig potje te worden op het veld met een lichte bolling. De thuisploeg raakt uit een corner de bovenkant van de lat.
De 17e minuut is het raak. Pauke gaat over links, de bal in de zestien is wat onnauwkeurig. Stiens weet niet goed weg te werken. Dylan profiteert en scoort: 0-1. Er sluipt wat verbale onrust in bij de gastheren. Onze Boys blijven meer aan de bal. Stiens’ nummer veertien presenteert zich als heuse “moppersmurf.” De uitbraken van Stiens blijven dreigend. Hun rappe nummer elf is in zijn element tijdens deze momenten. Dylan en één tegen één met de keeper is vandaag te weinig succesvol. Vlak voor rust en ook later in de wedstrijd.
De tweede helft. We kunnen het zelf niet constateren moeten we toegeven. Toch bekruipt er ons een gevoel van… Clubgrensrechters en buitenspel blijft ingewikkeld. Beide partijen doen hun uiterste best om te scoren. De tweede helft vordert en de spanning neemt toe. Gaat het naar een climax? Bij beide teams ontbreekt net wat nauwkeurigheid. We kijken steeds vaker op de klok. Het mag wat ons betreft wel afgelopen zijn. De laatste corner van Stiens. De billetjes knijpen samen. Erik wint zijn 15e kopduel. Het eindsignaal. De buit is binnen. Het "Boys-diner" wacht op ons.
Foto: matchwinner Dylan Smit