In minuut twee is het al raak. Vanaf links de hoge bal richting Joël, die vindt Anton. 1-0. Iets later nummer twee. Dylan geeft een indraaiende voorzet richting vijf meter. Wederom Anton die scoort. Luxe hoor.
Het wordt nog beter. Weer Dylan, hij kapt naar binnen en schiet. Gekruld en stevig in de verre hoek. 0-3. Een fraai doelpunt.
Gespeeld, nu al. Heerenveense Boys heeft zijn dag niet. Onze mannen wel. Het is overtuigend. Al is het na het derde doelpunt iets minder flitsend. De gastheren raken uiteindelijk nog twee keer de lat. Dat is het min of meer qua wapenfeiten.
De tweede helft is een verplicht nummertje. Het vrouwelijk deel van het publiek trekt de meeste aandacht. Een paar zijn nogal geïnteresseerd in Dylan. Terwijl hij zich voorbereidt op een corner wordt er naar hartenlust met hem geflirt.
Een ander groepje Heerenveen-speelsters gooien er een schepje boven op. Het “Sicco laat je…...zien” is luid en duidelijk hoorbaar. Ze hebben geen last van enige gêne.
Voor “ Ploegie” is het vandaag een reünie. Hij heeft bij beide clubs onder de lat gestaan. Hij spreekt een oude makker aan. “Hoi, je voetbalt nog steeds?” Nee joh, ben je besodemieterd.” De voetbaltas in zijn hand zorgt voor de verwarring. Het is van zijn dochter, vandaar.
Drie punten erbij, geen tegendoelpunt. Een prima zaterdag voor onze Boys.