Het is een open wedstrijd, kansen over en weer. Dennis raakt de lat. GRC laat dankzij miscommunicatie een levensgrote kans op een doelpunt liggen. Emile raapt de bal op. Iets later interne miscommunicatie bij Jorn. Hij staat rond de 16-meter bij GRC. We zien de twijfel. Een punter op goal of een pass naar een medespeler. Het wordt er iets tussenin.
Het lijkt er op dat onze Boys vandaag net iets liever aanvallen dan verdedigen. De twee doelpunten van de Groningers zijn het bewijs van deze stelling. 0-2. We zijn twintig minuten onderweg.
Jorn doet na een half uur iets terug. Scoren. Daar leeft deze spits van. Doelpunten. Al zolang hij zich kan herinneren. De kopbal is traag. De boog enorm en over de keeper. 1-2. Een zogenaamde Anschlusstreffer. De dynamiek van de wedstrijd verandert.
De tweede treffer is klassieke Dylan. Gelanceerd op het juiste moment. Topsnelheid in twee opzichten. Razendsnel rennen en nadenken tegelijk. Je ziet de rust in zijn hoofd. Beheerst scoren. 2-2.
Na de pauze op zoek naar meer. Jorn kopt weer raak. 3-2. Een aanval van de Boys. Buitenspel of niet? Een ex-bankmedewerker vind van niet. Hij laat dit het arbitrale trio duidelijk weten. Het:”foei, foei, foei” is grappig en koddig tegelijk.
GRC probeert terug te komen en blijft gevaarlijk. Een kleine, snelle en behendige buitenspeler doet erg zijn best. Denk aan een type Babangida.
In de kantine klinkt Nederlandstalige muziek van een bedenkelijk niveau. Al zijn er een paar onvergetelijke regels te horen van Joey Nicolay. “Naar die tante uit Texas, waar elke Cowboy van haar een ex is.”
De keeper van de gasten stormt nog één keer mee naar voren. Dan is de blessuretijd aangebroken. Het is overleven. Het lukt.
Foto's: Tibbesma Fotografie
