Onze Boys hebben er hier en daar ook last van. Een klein voorbeeldje. De 3e minuut. Van horen zeggen is er achterin sprake van wat miscommunicatie en/of slaperigheid. 1-0 voor de thuisploeg het resultaat. De 2-0 vlak voor rust heeft een vergelijkbare oorzaak.We genieten wel hoor. Van ons eigen en andermans vrolijk gebazel.
In de pauze heeft trainer Willem Lanjouw iets gewijzigd. Wellicht een toverdrankje van Panoramix in de thee? Of wijze en motiverende woorden met de strekking over eergevoel en intrinsieke motivatie? We kunnen alleen maar gissen. Dat doen we overigens graag. Hoe dan ook, de loomte is afgeschud. Sicco geeft het goeie voorbeeld vlak na rust. 2-1. Jullie verslaggever moet nu toch echt gaan opletten. Iets te laat. De 2-2 van Dylan Smit komt te vroeg om te kunnen bewonderen. Volgens diverse kenners is de gelijkmaker ook een beauty.
Een oude vriend loopt in de rust overigens een wel heel vreemdsoortig blauwtje. De afwijzende dame in kwestie heeft wel meer bijzondere acties trouwens. Ze loopt in totaal zeventien keer van het clubhuis naar de tribune en vice versa. Een veerpont zou er een minderwaardigheidscomplex van krijgen. Drs. P. Draait zich om in zijn urn. “Heen en weer, heen en weer.”
Een half uur voor tijd de 2-3. Is het een walk-in-the park of perfect uitgespeeld? Paulus heeft er geen boodschap aan. Je ziet hem een “dank je wel Dylan” fluisteren en scoort beheerst. Blauw Wit is not amused. In de laatste seconden weten ze de gelijkmaker er uit te persen.
Na de wedstrijd laat de thuisclub zien wat een goede gastheer betekent. We zien onze 1e selectie met een fijn hapje Chinees de tribune op scharrelen. Er wordt gesmikkeld op eredivisie niveau.
Volgende week de afsluiting van het seizoen op ons eigen sportpark.
Foto via site Blauw Wit