Er waren meer lichtpuntjes dan alleen de drie punten. Sicco Bouwer maakte na lang blessureleed eindelijk zijn rentree, en maakte duidelijk dat hij met zijn voetbalkwaliteiten een rol van betekenis gaat spelen in de laatste tien wedstrijden van het seizoen. Erg prettig, omdat de resterende wedstrijden allemaal als een finale beschouwd mag worden: Drachtster Boys lijkt wel enigszins ‘los’ van de laatste twee plaatsen die directe degradatie opleveren, maar het staat nu nog (11e) op een plaats die verplicht tot nacompetitie: een onzeker avontuur waar je graag weg wilt blijven.
Daarom waren de goals van spits Jurgen Scholte, na de winterstop overgekomen uit het tweede, een ander lichtpuntje: eerder dit seizoen scoorde Drachtster Boys erg moeizaam en de twee goals van Scholte, beide met het hoofd, deden de wedstrijd in de eerste helft al kantelen, na een vroege achterstand via Jan Hooiveld. Scholte had zichzelf ook nog eens kunnen belonen met een derde goal, maar zijn prachtige inzet werd door keeper Van der Lei net uit de rechterbovenhoek getikt.
Derde lichtpuntje: het debuut van Eize Slump. Na maandenlang zichzelf in vorm gespeeld te hebben in het tweede, mocht hij nu in de tweede helft debuteren in het eerste en dat deed hij niet onverdienstelijk. Voeg bij al die lichtpuntjes nog eens het zelfvertrouwen waarmee aanvoerder Joël Wagenaar in de 73e minuut de beslissende penalty tegen de touwen schoot en vervolgens de onverzettelijkheid waarmee de grotendeels piepjonge verdediging van Drachtster Boys standhield tegen de ervaren en gewiekste aanvallers van Pelikaan S., dan kun je maar een ding concluderen: de stand op de ranglijst doet geen recht aan de kwaliteit van Drachtster Boys. Voorlopig moeten we het wel met die stand doen en resteren er nog negen finales.
Foto’s: Tibbesma Fotografie
