Het is maandagochtend 21 november en Ben Siemerink komt bij mij op de lijn met een verdrietig bericht, Wolter Kruize is overleden. Mijn maag keert werkelijk om en ik moet me even samenrapen. Wat een verdrietig nieuws. Het is het identieke gevoel van het moment dat we elkaar telefonisch spraken eind juni. Wolter in Gorredijk, ik tijdens mijn vakantie op de veranda in Italië: “Ik ben ernstig ziek Gijs, ik ga richting het einde. Het kunnen enkele maanden zijn en wellicht nog een jaar. Ik weet het gewoon niet”. Wat een triestheid.
We waren dus op de hoogte dat hij ongeneeslijk ziek was maar dat hij ons nu, zo snel is ontvallen hebben we niet zien aankomen en doet me pijn. Ik heb Wolter begin jaren negentig leren kennen, beiden vakbondsbestuurder op dat moment. Tijdens een bijeenkomst op ons kantoor in Drachten vroeg ik hem of hij geen belangstelling had om bestuurslid bij Drachtster Boys te worden, hij was dol op (amateur)voetbal. Blijkbaar kwam ik op het goede moment want hij stond ervoor open, waarop het toenmalige bestuur hem heeft binnen gehaald. In november 1997 werd Wolter officieel gepresenteerd als bestuurslid.
Wolter heeft enorm vele complexe en tijdrovende dossiers voor zijn kiezen gehad binnen onze vereniging. Daarbij valt bijvoorbeeld te denken aan de privatisering (gebouwen), renovatie van de velden en niet in de laatste plaats de wederopbouw van het clubhuis na de fatale brand in de nacht van 23 op 24 juli 2001 (klik hier om het filmpje te zien dat Omrop Fryslân de dag na de brand maakte, met Wolter als vice-voorzitter). Na zijn bestuurlijke periode maakte hij deel uit van de onderhoudsploeg en deed hij verslag van de wedstrijden namens de lokale omroep. Bij uit- en thuiswedstrijden van het eerste elftal waren Wolter en zijn lieve vrouw Henny altijd aanwezig. Wanneer ze er een keertje niet waren maakte ik me ongerust, zo gewend was ik aan de aanwezigheid van Wolter en Henny, wat een lieve en betrokken clubmensen.
In augustus ben ik bij Wolter en Henny op de koffie geweest. Grote bewondering en respect heb ik voor de manier waarop Wolter met zijn naderende einde is omgegaan.
Alles tot in detail voorbereid, niemand met zorgen achter willen laten. “Je krijgt maar maximaal anderhalve minuut spreektijd hoor Gijs, tijdens de afscheidsdienst. Ik ken je een beetje, ik moet wel een grens trekken”, liet hij me dan helder even weten met een grote glimlach. Door omstandigheden ben ik waarschijnlijk niet in staat om bij de plechtigheid aanstaande donderdag te zijn (Wâldhof Opeinde 13.30 uur) en dat maakt me triest. “Ik neem het je niet kwalijk hoor Gijs” zegt Henny tijdens ons telefonisch contact later op de maandag. Wat een lieve vrouw is het toch en wat een kracht straalt ze uit.
We gaan Wolter zijn aanwezigheid en inbreng node missen. Dank Wolter, veel dank voor wat je voor de club hebt gedaan. Het was me een groot voorrecht je te hebben gekend.
Ik wens haar, kinderen, kleinkinderen en nabestaanden veel sterkte en kracht toe in de komende periode.
Rust zacht en in vrede.
Gijs Lokhorst
Voorzitter
