De Boer!!! De brul herken ik uit duizenden. Het is het stemgeluid van “ome Harry.” Het katapulteert me ver terug in de tijd. Onze leider/coach in de jeugd bij Drachtster Boys.
Het is een dinsdagochtend in januari. Harry vraagt een bijzondere dienst. “Weet je, als ik binnenkort in de kist lig moet het Drachtster Boys speldje op mijn revers prijken. De Boer, regel dat.” Harry iets weigeren is simpelweg onmogelijk.
Harry heeft het gouden speldje in 1979 ontvangen van de club. Zijn D1 werd kampioen en won de beker in dat jaar. Een gouden speld voor een gouden lichting. Pieter Huistra als grootste uithangbord. Pieter schopte het tot acht interlands in Oranje.
Het speldje werd ergens in de loop der jaren kwijtgeraakt. In de Drachtster Boys archieven werd er nog 1 opgeduikeld. Afgelopen zaterdag weer ceremonieel opgespeld door onze voorzitter Gijs.
De eerste jaren onder Harry en Theo Vd Werff hun leiding was er sprake van kadaverdiscipline. We waren nog “spring in het veldjes.” Verplicht douchen ging niet ver genoeg. Washandje vergeten? Je werd naar huis gestuurd om deze alsnog op te halen. Thuis kwam er nog een reprimande bovenop.
De dag van het bekerfinale toernooi in 1979 is een lichtend voorbeeld. Ontvangst op ons Sportpark. We liepen langs de velden. Harry hield een motivatie speech. De dag stond in het teken van 1 ding: die beker moest mee naar huis. Punt.
Vertrek naar Oostergo. Omkleden. Tjacco Rekker opende zijn tas en haalde daar chips, snoepgoed en cola uit. Harry confisqueerde dit meteen. “Mannen, dit is geen schoolreisje!” Baste zijn stem. “Alleen gezond eten en drinken. En trouwens, tussen de wedstrijden in gaat niemand, jij ook niet Kooistra, niemand de kantine in. We blijven in de kleedkamer. Begrepen?” Wij gedwee half in koor: “Ja Harry.”
Drie overwinningen later werd de beker in ontvangst genomen. De tegenstanders; Oostergo, Frisia & Hubert Sneek waren opgerold, verfrommeld en in een hoek gesmeten.
De dag voelde als de belangrijkste in mijn leven. “Ome Harry” was een motivator pur-sang. In latere jaren werd hij iets milder. Het fanatisme bleef onverminderd.
Hij heeft ons geleerd dat voetbal prachtig is en winnen nog net iets leuker.
Ook op topografisch gebied werden we op bijzondere wijze bijgespijkerd. Het eiland Amelekoog en de dorpen Mukkebummel & Stiereveld kwamen regelmatig voorbij. Amelekoog is een vergeten eiland exact tussen Ameland en Schiermonnikoog.
De hoofdplaats werd vaak genoemd in een pauze speech als we een matige 1e helft hadden gespeeld. Harry met flinke stemverheffing: “Jullie spelen trager dan droge stront in een trechter. We zijn toch niet Mukkebummel vijf!”
Harry, bedankt dat we jaren lang onder jouw leiding mochten voetballen, plagen, lachen, gezamenlijk douchen, slap ouwehoeren en vunzige liedjes zingen.
We hebben je ook met veel plezier na wederom een titel in de Drachtster Boys vijver gesodemieterd.
Je levensverhaal is een schelmenroman van het zuiverste water. Harry kan putten uit talloze sterke en hilarische verhalen.
Onze lievelingsoom voor altijd.
