Godenzonen van JO19-1 verslaan Be Quick

Terwijl de herfst bezit nam van het sportpark van Drachtster Boys en ze haar bontgekleurde bladerpracht over de velden uitstrooide , bereidden de jongens van Be Quick 1887 18-1 en Drachtster Boys 19-1 zich voor op de derde ontmoeting in een paar maanden. De oefenwedstrijden waren geëindigd in een 4-4 gelijkspel in Haren en een 3-4 verlies in Drachten. Dit keer was de inzet een volgende plek in de bekerronde, dus dat dit weer een boeiende en enerverende wedstrijd zou worden, stond van tevoren al vast.

1118 Godenzonen

De bezoekers uit Haren zijn simpelweg altíjd goed: spelend vanuit een gesloten organisatie waarmee ze eindeloos kunnen variëren, hoeven ze voor geen enkele tegenstander bang te zijn. Een geduchte opponent die meer dan 90 minuten lang gevaarlijk blijft.

Maar zie dan toch onze jongens eens het veld opkomen… De gedreven, technisch vaardige keepers Kjeld en Anton: vol vertrouwen in het hok dat ze moeten beschermen tegen vijandige schoten. Het lijken wel de poortwachters van de voetbalhemel. De verdediging die in alle wedstrijden centraal wordt gevormd door onze krijger Jules met z’n snelheid en kracht als die van een leeuw; geflankeerd door de ongekende, Friese koelbloedigheid en nuchterheid van de muur uit Oerterp die de schone naam Jorn heeft meegekregen. En omdat een muur aan de zijkant nog weleens kwetsbaar is, zijn daar de tot in detail gespierde krachtpatsers Miguel en Pauke geposteerd. Knappe jongens die daar ongeschonden langs kunnen komen… De fijnbesnaarde aanvoerder Jelrik dirigeert zijn adjudanten als een volleerd leider over het veld, in alle rust blijft hij het overzicht behouden waarna hij achteloos en uit losse heup zijn perfect afgemeten passjes rondstrooit. De intelligentie en verstrooidheid van adjudant Julian (“Hebben we zaterdag een wedstrijd?”) kan enkel benut worden als er structuur wordt gegeven. Maar is die er, en dan kan je ook ongeremd genieten van dit multi-inzetbare krachtmens.


Intelligentie

Gelukkig kan intelligentie ook gepaard gaan met gestructureerd denken: een wiskundig patroon over het veld volgend, blijft ons sierlijke werkpaard Bert-Jan maar gáán en gáán en gáán. Aan het eind van elke wedstrijd loopt die jongen er nog een marathon als cooling-down achteraan, wordt vermoed. Hoeveel buskruit heeft hij in z’n schoenpunt zitten? Stuur ze maar weg op de flanken, hoor: onze twee straaljagers Tim en Junior hebben de motoren alvast gestart. En zijn ze eenmaal op gang, dan zetten ze hun nabrander aan voor een extra boost. Tegenstanders zien altijd enkel de achterkant van deze Eurofighters als ze hun voorzetten afvuren in het vijandelijke strafschopgebied. Daar staat immers onze rots Paulus die de afgevuurde kogels absorbeert en achteloos uitspuugt in het vijandelijke doel. Alsof het dagelijkse kost is, reduceert hij de doelman van de tegenpartij tot een figurant in een B-film. En dan onze ‘bank’ voor deze wedstrijd: welke speler je daarvan ook in het veld brengt, het zal nooit ten koste gaan van de kwaliteit die al in het veld staat. Elke speler levert dezelfde kwaliteit als het keurkorps dat vandaag uit toeval is geboren: Ramon die normaal gesproken de linksbuiten voor z’n rekening neemt en daarnaast onvermoeibaar tot aan de achterlijn van de tegenstander doordendert, zijn inworpen als vrije trappen etalerend. Of Ben en Jacco die nuchter en plichtsgetrouw de taken uitvoeren die hen worden opgedragen. Wie kan ze ooit op verzuim betrappen? Onze Jelmer die met Bergkampachtige precisie en sierlijkheid het ene na het andere doelpunt aan laat tekenen: vertellen de rode koontjes op zijn wangen niet een prachtig verhaal? Marnick wordt node gemist: met z’n ietwat hautaine manier van voetballen en bijbehorende glimlach, gelardeerd door het eeuwig aanwezige haarbandje voorziet hij het veld van de nodige flair. “Kom snel terug!”, horen we zijn ploegmaten in gedachten roepen.


Godenzonen

Zaterdag 13 november om 14.30 uur werd er afgetrapt. En hoewel de eerste kansjes door de oranjehemden werden afgedwongen, was het vooral Be Quick dat loerde op de grote kansen. Dat die er zouden komen, wist elke speler die in het veld stond. Door hoog en vroeg druk te zetten, werden de eerste twee echte, grote kansen door de Groningers afgedwongen. De godenzonen uit Drachten dreigden even te bezwijken, maar gelukkig bleek de oppergod hen gunstig gezind: twee zeker lijkende doelpunten werden met een achteloze zucht van bovenaf weggeblazen uit onze doelmond. Dat was zwijnen, want onverdiend was een Harense voorsprong op dat moment zeker niet geweest. Ademhalen maar weer, en strijdend naar voren! Of de Drachtsterspeler die op de grond lag ook echt werd neergesabeld, blijft voor altijd de vraag. De vrije trap die volgde was echter adembenemend: met een lasergestuurde precisie stuurde onze leeuw uit Veenklooster de bal naar de bovenhoek van de tegenstander. Vergezeld door een langgerekt “OOOOOHHH” uit het publiek, plofte de bal in het net, de uitstekende doelman vertwijfeld en hulpeloos graaiend achterlatend. En ja: het werd in de tweede helft 2-0 na een demarrage van Junior aan de rechterkant, waarna zijn voorzet door de punt van Julian’s schoeisel werd omgezet in een prima uitgespeeld doelpunt. Maar dit direct beantwoord zou worden door een slim uitgespeeld doelpunt van onze nooit verzakende tegenstander, hadden we moeten voorzien. Wat een onverzettelijk karakter wordt bij die jongens aangeleerd? Respect, hoor… 3-1 Moest voldoende zijn, we raakten onze opponent namelijk in het hart: door het centrum werden ze uiteengereten met als koel eindstation onze Cazimier. In Haren staan ze blijkbaar altijd op: ook dit was niet helemaal voldoende om de einduitslag te kunnen vereeuwigen. Met een uiterste krachtinspanning richtten zij zich andermaal op en lieten ze de aansluitingstreffer aantekenen. Daarna was aan beide kanten de koek op, de leidsman blies voor het laatst op zijn fluit. Met gemengde gevoelens namen wij afscheid van onze zeer gewaardeerde tegenstander: wat een goed en taai team is dat toch.

Wat brengt ons de rest van het bekertoernooi? Wat is onze volgende tegenstander in de arena die we weer met dezelfde passie en hetzelfde elan zullen gaan betreden? Vragen, vragen, vragen… Of zoals Julian zou zeggen: “Hebben we zaterdag een wedstrijd?”.