Een avondje Summer Camp

Het idee ontstond spontaan en in recordtijd werd het neergezet: het Drachtster Boys Summer Camp. Drie weken lang kan de jeugd in de zomervakantie elke avond terecht in het Drachtster Bos. Initiatiefnemer Conrad tekent de sfeer op van een avondje Summer Camp.

DSC 1008

‘Zij is te klein zeker hè?’ De moeder van het meisje, dat maar net boven mijn knie uitkomt, kijkt me aan. Ik denk even na. ‘Nee joh. Als ze maar stoer is. Meevoetballen maar.’

Het is maandagavond, even voor zevenen. We beginnen aan de tweede week van onze ‘Summer Camp’. We hebben die naam er maar aangegeven. Bekt wel lekker. ‘Zomeravondvoetbal’ is weer zo’n mondvol, ‘campingvoetbal’ dekt niet helemaal de lading. Wel qua sfeer, trouwens. Want we willen niet te moeilijk doen. Geen training. De warming-up hebben we even geprobeerd, maar laten we nu ook zitten. Gewoon partijtjes spelen. Niet overdag, want dan kunnen de ouders helemaal niks meer met de vrije tijd. Maar in de vooravond kun je terecht bij Drachtster Boys, deze weken, om lekker te voetballen op mooie velden, onder begeleiding.

Om zeven uur blaast Jort, jonge held die elke avond aanwezig is, op zijn fluit om iedereen te verzamelen. Cor en ik kijken elkaar aan. Even hadden we gedacht dat het de tweede week wel eens rustiger kon zijn, zeker na de regen van vanmiddag. Maar niets is minder waar: dik zestig kinderen verzamelen zich op veld A. Gelukkig hebben we inmiddels ervaring. We moeten hier en daar een ‘knip’ zetten qua leeftijd. Alles onder 11 jaar, van 11-14 jaar, boven de 14 jaar. Het gaat steeds soepeler. Er zijn kinderen voor het eerst, die kijken nog erg de kat uit de boom. ‘Kijk, die-en-die is er ook’, hoor je dan een ouder zeggen. Tip: zeg dat niet tegen je kind. Hij of zij heeft dat allang gezien, vindt dat een beetje ongemakkelijk omdat de avond nog lang is en je je klas- of buurtgenootje heus nog wel tegenkomt. Voor kinderen die voor het eerst komen, kan het voetbal niet vroeg genoeg beginnen…

'Poten'

Ik neem de veertienplussers mee naar veld B. Zij weten inmiddels hoe het werkt. Zelf een doel klaarzetten en verdeling doen we door ‘poten’. De boys –hier wel alleen maar jongens- komen er zelf wel uit. Inmiddels is het zelf kiezen van je team misschien wel achterhaald door veel pedagogische inzichten –het zijn altijd dezelfde die als laatste gekozen worden, geloof me, ik kan het weten- maar dat komt later wel. Hesjes doen de boys hier niet aan, en ik mag ze wel roepen als we even drinkpauze nemen. Ze redden zichzelf wel.

Terug op veld A zie ik maar liefst drie partijtjes: Jort begeleidt de oudsten, Michiel de ‘middengroep’ en Peter de jongsten. Ik zie de kleine meid van zo-even vrolijk meevoetballen. Ze heeft een lach op haar gezicht die er anderhalf uur niet meer vanaf gaat. En ik denk dat ze thuis nog drie uur lang nastuitert. Of als een blok in slaap valt, dat kan ook.

Ouders

Ik ben blij dat er ouders zijn op het veld. Maandenlang mochten ze er niet bij zijn, in verband met de coronamaatregelen. Ze houden gepaste afstand, en leven mee. Sommige kinderen zijn met de auto afgezet in het Drachtster Bos, en dat is óók goed: wij passen goed op ze. Ik zie Michiel, Peter en Jort hun uiterste best doen om de kinderen zoveel mogelijk voetbalplezier te laten hebben. Het betekent trouwens dat ik eindelijk toekom aan wat ik al een hele week wil doen: foto’s maken.

Rond een uur of kwart voor acht is dan het sein ’ranja’. Drinkpauze. Opnieuw valt het me op hoe kort die duurt. Het doet de meiden, die een kwartier lang hebben staan tappen – twee jerrycans!- geen eer. Maar goed, je komt ook niet naar Summer Camp voor de ranja, maar voor het voetballen. ‘Gaan we nu weer in nieuwe teams?’ Natuurlijk, geef jullie hesjes maar. En weer de wei in.

Penalty's

Rond twintig over acht laat Peter bij de jongsten nog even penalty’s nemen. Het fanatisme zit er nog steeds in, na dik een uur voetballen. Ik haal de oudsten van veld B, ze ruimen eerst nog even de goal op. Ook het zwerfafval wordt meegenomen: goede gewoonten beginnen vaak op een voetbalveld.

Bijna half negen. ‘Jongens, ik wil nog even een groepsfoto…’. Maar even snel als het Drachtster Bos volstroomde, stroomt het weer leeg. De stilte is oorverdovend als wij de doelen op veld A weer opruimen. Summer Camp van 28 juli is voorbij. Morgen de volgende.

Check voor meer foto's onze facebookpagina. We vinden het ook leuk als je daar even een berichtje achterlaat.