We vertrekken vanuit het Drachtster Bos met een opgewekt gemoed. Het voelt wat vreemd. Er is bijna niemand op het sportpark. Meivakantie. Dus is er slechts 1 wedstrijd.
Groningen is de locatie waar het mag gebeuren. Het zoet der overwinning smaken. Het voelt dat het na twee nederlagen weer tijd wordt. De realiteit is wreed. Het aprilzonnetje is prettig. De wind maakt dat het iets frisjes is. Perfecte voetbalomstandigheden op het “fakegras.”
Zoals zo vaak is het beeld van de wedstrijd gelijkwaardig. Kleine verschillen bepalen de eindstand. Thomas Careman, de spits van ON, moet worden genoemd. Hij is topscorer in de eerste Klasse F. Hij laat zijn klasse zien. Aanspeelbaar, altijd gevaarlijk, oog voor zijn medespelers en daarnaast coacht hij zijn team met overtuiging. Hij scoort niet. Wel drie assists.
Drachtster Boys heeft de tweede helft een knopje ingedrukt. Die van overlevingsdrang. Er wordt gestreden, geschoffeld, duels uitgevochten met ware doodsverachting. Het kost wel eens geel. Kleine opstootjes, irritaties. Er wordt twee keer een pennel geclaimd voor hands van ON. De scheids wil er niks van weten.
In de pauze denk ik aan mijn Kafee8 vriendin. We vierden donderdag Koningsdag alsof het de laatste ooit was. Omdat ze een vrolijke “spring in het veld is” besluit ik om de tweede helft de kopduels te turven. Het zijn er negentien.
The Beatles zongen het al: “You’ll never know, the many ways I’ve tried.” Blijven proberen is de kunst. Met de vechtlust zit het wel goed. Meer dan zelfs.
Volgende week vrij. Wonden likken. Trainen en een strijdplan in elkaar zetten. Nog drie wedstrijden. De eindfase van deze dolle competitie is ingezet.
Foto: Oranje Nassau Groningen