'Mag ik er nog even in?'

Terwijl ik aan kom lopen om de tweede helft van het team van mijn zoon nog even mee te pikken, komen de jongens net de kleedkamer uit. Ze hebben thee gedronken en met coach Marcel de strategie voor de tweede helft besproken, want ze staan er niet echt goed voor.

 

Mijn zoon komt naar me toe gerend. “De eerste helft ging ruk mam, maar we gaan er nu tegen aan!”Een aantal van hen staat nog lichtelijk beschonken op het veld, want de nacht ervoor moest er flink worden uitgegaan. En dat je dan om 8:15 aanwezig moet zijn alsof je een F-team bent.... tsja, dat maakt niet uit. Dan slaap je gewoon een uurtje en sta je fris en fruitig op het veld (zonder scheenbeschermers want die ben je vergeten).

 

Het team van mijn zoon is een vriendenteam. Begonnen als JO19-5 afgelopen jaar. Inmiddels spelen ze derde klasse. Van voetbal heb ik niet heel veel verstand, maar ik geniet van elke wedstrijd. Vooral van de jongens die op de bank zitten. De gesprekken die ze hebben zijn vaak hilarisch. Heel veel van die gesprekken kan ik hier niet publiceren, dat zult u begrijpen als u een zoon heeft van rond de 17 jaar.

 

Aardige jongens

Het fluitsignaal klinkt en de tweede helft gaat van start. Ze hebben er zin in. Ze staan achter, maar zoals ik begrepen heb is de tegenpartij een club met aardige jongens en het wordt ze door onze jongens wel gegund. Naarmate de wedstrijd verder vordert, wordt er steeds harder gespeeld. De tegenpartij krijgt zelfs 3 keer een gele kaart. Je zou denken dat onze jongens zouden kunnen scoren tegen nog maar 8 man in het veld.... helaas. Dat ging niet door.

 

1125 JO19-4Intussen wordt er door twee jongens hand in hand en al huppelend op zoek gegaan naar een bal die verdwenen is in de bosjes. Een paar minuten eerder was er al een ander achter een bal aan gegaan. Met veel bombarie kwam hij terug: “ongelooflijk, gewoon middenin een prikkelbosje joh.” Er wordt druk gesproken over een aantal jongens uit het team en hoe weinig ze hebben geslapen. De ene slechte grap na de andere wordt erin geslingerd.

 

Inmiddels is de wanhoop op het gezicht van coach Marcel te lezen. Er komt een kans voor ons, maar er wordt wat gefrommeld met de bal en het gaat helemaal mis. “Prutsers”, hoor ik Marcel zeggen. De laatste 10 minuten gaan in. Het staat inmiddels 2-3. Een gelijkmaker zou zeer welkom zijn. Een speler mag uittrappen vanaf de middenlijn. Vanaf de bank wordt druk overlegd met Marcel:”Marcel, mag ik er nog even in?? Haal hem er anders uit want hij is nog niet gewisseld. Marcel, zeg dat als hij nu niet scoort dat hij eruit moet.” En zo geschiedde. Natuurlijk scoorde hij niet vanaf die afstand. De bankzitter schreeuwt triomfantelijk naar zijn teamgenoot dat hij er nu in mag. Het heeft helaas niet geholpen. Eindstand 2-3.

 

Op naar volgende week, om 9:00 spelen ze een uitwedstrijd. Ik ben benieuwd.

webshop-drachtsterboys

Twitter

Onze sponsors